Virtual empathy

door | 0 Reacties

(voor Nederlands, scroll naar beneden)

In my last entry I wrote about the quality of relations when working online and from home.I also wrote about the importance of being yourself in the online environment and its challenges. The space you permit yourself comes with other advantages as well. I notice how we immediately give our attention to the subject of our meeting; the more personal content is pushed to the background. The screen makes it more distant and can be uninviting to do that. Half a year ago we were standing together, everything was new, and we put our motivation to it. Now research shows we are getting tired and have trouble concentrating. We may have increased productivity by 15%, as the research says, but at the cost of physical and mental burden. Also, and perhaps more so in my opinion, our ability to show empathy is suffering. It could even be partly the source of our tiredness, I presume. Empathy is, like compassion, in many organisations still a rather challenging subject. It is seen as a somewhat oversensitive, woolly concept, distracting employees from the organisation’s goals. I would pose that empathy is an important lubricant for the organisation. It creates understanding, support and makes us work effectively in teams. We resonate with our colleagues, as it were. When we pay attention, we can even feel that resonation physically. In the meantime, we all know this (online) meeting where the chairperson says at the end: “OK, so we have all agreed on this?!”. Our tired brain says yes, but all too often there are ifs and buts that we feel but can’t put into words. In the physical contact we notice them more easily and the (subconscious) recognition with others can produce a reaction, we resonate. That is easily missed in the online contact.

Empathy is a physical experience, and therefore not so easy to spot in the online contact. Psychologists (like Daniel Goleman) recognize three aspects of empathy: cognitive, emotional and emphatic care. The cognitive empathy gives us the possibility to see and experience the perspective of the other person. Emotional empathy makes us feel what the other is feeling. These aspects are based on physical contact, from person to person. You can imagine that it becomes more difficult to experience empathy when all we hear are the voices and all we see are the faces of the other. Emphatic care, actually becoming active in a caring way toward the other becomes even more difficult, then.

So, how do you do that, virtual empathy? Stating upfront that empathy has never been an easy subject in organisations. Leaders and managers are always (too) busy, results are leading, talking about feelings has never been easy amongst colleagues. We have started with a backlog. Nevertheless, I would want to pay attention to empathy, especially in the online environment. It seems more necessary then ever, these days. I believe out of the three aspects; cognitive empathy is something we can nourish in our daily work. To feel space to be yourself, as I wrote earlier.  To be attentive to the facial expression and movements of your online counterpart, to be curious. Giving words to your own situation and feelings and inviting the others to do the same. Ask for some personal space to share your here-and-now situation and leave the content for a while. Maybe (not my personal favourite, but I know it works for many people) make a rule about this?!

I know, it is an uneasy subject. I have to put myself to it as well, every time and it does not always work for me either. But why not keep trying?

 

Virtuele empathie

In mijn vorige blog schreef ik over de kwaliteit van relaties wanneer we veel online werken. Ik schreef ook dat het belangrijk is om jezelf te mogen zijn en blijven in de onlinegesprekken en overleggen. De ruimte die je jezelf daarmee geeft biedt nog andere voordelen. Ik merk hoe we in onlineoverleg al snel de nadruk op de inhoud van de gesprekken leggen, het persoonlijke heeft de neiging naar de achtergrond te gaan. Het scherm nodigt daartoe niet uit. Een half jaar geleden waren we solidair, alles was nieuw en we zetten onze schouders er onder. Maar nu blijkt ook dat we vermoeider raken en last krijgen van concentratieproblemen, leren de laatste onderzoeken. Ook, en misschien vooral ons vermogen om empathie te tonen heeft daaronder te lijden. Het zou zelfs medeoorzaak kunnen zijn van de vermoeidheid, vermoed ik. Empathie is, net als compassie in veel organisaties nog steeds een moeizaam begrip. Het wordt vaak gezien als te gevoelig, wollig en afleidend van de doelstellingen. Ik zou willen stellen dat empathie een van de smeermiddelen is in jouw organisatie. Het maakt dat we elkaar begrijpen, elkaar willen steunen en in teams voor elkaar op komen. We resoneren als het ware met de ander. Wanneer we goed opletten kunnen we dat resoneren zelfs fysiek voelen. Intussen kennen we allemaal wel de online vergadering waarin de voorzitter aan het einde zegt: “OK, dat zijn we dus overeengekomen!”. Ons vermoeide brein zegt ja, maar vaak zijn er mitsen en maren die we wel voelen maar niet goed kunnen verwoorden. In het fysieke contact worden die gemakkelijker opgemerkt, (onbewuste) herkenning bij anderen roept reactie op, we resoneren. Dat wordt in het online contact gemist.

Empathie is een lichamelijke beleving, en daarom misschien in ons online contact in het gedrang gekomen. Psychologen herkennen drie vormen van empathie: cognitieve en emotionele empathie, en empathische bezorgdheid. De cognitieve empathie geeft ons de mogelijkheid het perspectief van de ander te zien en te ervaren. De emotionele empathie stelt ons in staat daadwerkelijk mee te voelen. Deze vormen van empathie zijn afgestemd op rechtstreeks contact, van mens tot mens. Je kunt je voorstellen dat het moeilijker wordt empathie te ervaren als we alleen elkaars stemmen horen en gezicht zien. Nog moeilijker wordt het om in actie te komen ten behoeve van de ander, wat empathische bezorgdheid veronderstelt.

Hoe doe je dat dan, die virtuele empathie? Vooropgesteld, empathie is nooit een gemakkelijk onderwerp geweest. Leidinggevenden zijn (te) druk, resultaten zijn leidend, praten over gevoelens is nog nooit gemakkelijk geweest in organisaties. We begonnen dus al met achterstand. Toch zou ik een lans willen breken voor het inbrengen van empathie in online relaties. Het is dan met name de cognitieve empathie, waar ik naar kijk. Om te beginnen met ruimte te ervaren voor jezelf, zoals ik aan het begin schreef. Aandachtig zijn op de gezichten en de bewegingen die anderen maken en die ook benoemen. Nieuwsgierig zijn naar waar de ander ‘is’. Je eigen gevoel of situatie benoemen en zo de ander uitnodigen dat ook te doen. Vragen om de inhoud even met rust te laten en persoonlijke ervaringen te delen.

Ik weet het, ongemakkelijk. Ik merk dat ik er zelf ook moeite voor moet doen en dat het niet altijd lukt. Zullen we toch blijven proberen?

 

Wil je via e-mail op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogartikelen? Schrijf je dan hieronder in. Uitschrijven kan altijd via de uitschrijflink in de mails die je van mij ontvangt.

Loading

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente reacties